जगा वेगळे मागणे मागतो मी...तरही

पडू दे जगाचा विसर घोकतो मी
जगा वेगळे मागणे मागतो मी

तुलाही अताशा कळू लागले की
तुला पाहताना मला पाहतो मी

चुका कोणत्या सांग मी माफ केल्या
मलाही कुठे मोकळे सोडतो मी

खरे बोलण्याचा तुला वीट येतो
जसे होत आहे तसे मांडतो मी

सलोखा कधीचाच केला दुखाशी
अता वेदनेशी कुठे भांडतो मी

मनी मोगर्‍याच्या स्म्रुती जागताना
तुझा होत जातो तुला माळतो मी

दिला जन्म देवा कशाला कळेना
असा विसर-भोळा कसा वागतो मी

जगणेच जणू गजरा गजरा

हसलास किती मज सांग जरा
क्षण एक पुरे जगण्यास खरा

सुचतील मला तितक्या गझला
छळ ती ल मला जितक्या नजरा

जगणार किती मरणार किती
सुटली न कुणा बघ येरझरा

फसवे असणे फसवे नसणे
जगण्यात तुझा नखरा न खरा

सरणा वर ही दरवळ दरवळ
जगणेच जणू गजरा गजरा

मयुरेश साने...३०-औग-११

सांग गझले एकदा येईल का लिहिता गझल ?

सांग गझले एकदा येईल का लिहिता गझल ?

देवही विंगेत बसुनी पाहती ही नाटिका
शेवटी संपायला आलीच ही एकांकिका

गप्प मी राहून ज्यांच्या घेतल्या पदरी चुका
ते तरी संतापले झालीच माझ्यावर टिका

पात्र परिचय देत जाती ओळखी येता जगी
भाउबन्की वाटते न संपणारी मालिका

मोकळे नाही तुझे हे हासणे कळते मला
हुंदके गाऊन गेले अश्रुच्या संगीतिका

का तरी उधळून देतो जिंदगी माझी अशी
जर मनापासून पटते जन्म ही शोकांतिका

वाटते आहे हवीशी जिंदगी अणखी मला
नेहमी हा जन्म ठरतो जीवघेणी प्रेमिका

सांग गझले एकदा येईल का लिहिता गझल ?
की फळा कोराच आहे जन्मभर नुसते शिका ?

...........................मयुरेश साने ३१- औगस्ट-११

हा कोणत्या दिशेचा आहे प्रवास अजुनी ?

कुठलाच होत नाही मुक्काम खास अजुनी
हा कोणत्या दिशेचा आहे प्रवास अजुनी ?

जपले फुलांपरी मी काटे परोपरीने
काट्यासही फुलांचा आहे सुवास अजुनी

मी हुंदक्यास माझ्या समजावले तरीही
का सूर जीवनाचा वाटे उदास अजुनी

आता हसून अश्रू देतात ही कबूली
सौख्यात वेदनेचा आहेच वास अजुनी

मथळा खुनीच आहे सुविचार हरवलेला
मी सोडतोच आहे कोरा समास अजुनी

कुठलीच वाट माझा मुक्काम होत नाही
वणवण मुशाफिराची हा बंदिवास अजुनी

आयुष्य शून्य होते आयुष्य शून्य आहे
माझ्या अपूर्णतेला आहेच ध्यास अजुनी

आयुष्य हे भुकेले उरते अशाच साठी
मृत्यूच जीवनाचा गिळतोय घास अजुनी

तात्पर्य जीवनाचे सुनसान लांब रस्ता
स्वप्नील सोबतीचा सत्यास त्रास अजुनी

मयुरेश साने..दि ..१०-१०-११

ओठी तुझ्या येईन का कधी मी उखाण्यासारखा ?

मागतो आहे तुला जरी मी दिवाण्यासारखा
ओठी तुझ्या येईन का कधी मी उखाण्यासारखा ?

वेडा बहर वेडी असोशी वेडेपिसे फुलपाखरू
एकटा वागू किती गं मी शहाण्यासारखा ?

एकदा सांगून जा ना जे तुला सांगायचे
हा तुझा रुसवा अबोला जीव जाण्यासारखा

दाद ही घेऊन गेले जीव घेणे थांबणे
दाटलेला हुंदका नाहीच गाण्यासारखा

तसबीर तू झालीस अन् तकदीर माझी संपली
आरसाही राहीला नाही पहाण्यासारखा

...मयुरेश साने..दि..२६- ऑक्टोबर-११

का गझल होत नाही फसवून ओळ जाते ?

लाऊन आस वेडी सुचवून ओळ जाते
शब्दास अर्थ काही देऊन ओळ जाते

दु:खातही सुखाच्या लिहितोय चार ओळी
मजलाच रोज माझी हसवून ओळ जाते

मुडदाड काळजाला सुचते कधी अचानक
चटका मनामनाला लाऊन ओळ जाते

लपवू नकोस अश्रू सांगून टाक सारे
तो हुंदका कुणाचा गाऊन ओळ जाते

उपरोध सांगणार्‍या हसर्‍या हुशार ओळी
हलकेच पापणीला भिजवून ओळ जाते

वाचून बातम्यांना पदरात काय पडते
घडणार जे उद्या ते घडवून ओळ जाते

सुचतो रदीफ मजला सुचतात काफियेही
का गझल होत नाही फसवून ओळ जाते ?

मयुरेश साने.

माझ्याच वेदनेला ठरवून जोक गेले

माझ्याच सांत्वनाला गाऊन श्लोक गेले
डोक्यास आठवांची देऊन खोक गेले

प्रेता परीच माझे जगणे जिवंत होते
मेल्यावरीच का मज जाळून लोक गेले

कवटाळतोय ज्यांना मानून फक्त माझे
हलकेच काळजाला पाडून भोक गेले

जगण्यास आज माझ्या भलतीच धार आहे
आभार मानतो जे काढून टोक गेले

हसण्या शिवाय आता आहे उपाय कुठला ?
माझ्याच वेदनेला ठरवून जोक गेले

मयुरेश साने

मिसरा कसा असावा मिसरा कसा नसावा

मी श्वास श्वास माझे केले तुझ्या हवाली
मुर्दाड जीवनाला माझी दया न आली

का वस्त्रहरण चाले सामान्य माणसाचे
जे फेडतात त्यांना मिळतात रोज शाली

मी पुण्यवान किंवा पापी म्हणा हवे तर
करवून तोच घेतो माझ्यात हालचाली

कोणी नसे कुणाचे पण सोबती हजारो
मधुनीच घेत जातो माझीच मी खुशाली

ओठात नाम देवा जेव्हा फुलून आले
काट्या - कुट्यातुनी ही अपसूक वाट झाली

हा आरसा बिलोरी वाटे मला नकोसा
तू लाज लाजता मी बघतो मलाच गाली

हासून वेदनेचे पचवा जहर सुखाने
गाऊ नका कधीही रडक्या उदास चाली

मिसरा कसा असावा मिसरा कसा नसावा
साधीच ओळ व्हावी संवेदनेस वाली

....मयुरेश साने...दि.२० -नोव्हेंबर -११