Saturday, August 6, 2011

ऊन ही तसे बनेल चांदणे हळूहळू



बघ तुला तुझे छळेल लाजणे हळूहळू
ऊन ही तसे बनेल चांदणे हळूहळू

गाळतेस तू मलाच टाळतेस बोलणे
मी तरी तुझे बनेन मागणे हळूहळू

आरसा नको बघूस तू मला बघून घे
झोप ही तुझी बनेल जागणे हळूहळू

सांग ना तुझ्याविना कसा जगू कसा मरू
आस अंतरात श्वास सांडणे हळूहळू

आत्म सूख लाभता तुला कळेल नेमके
धावणे तुझे बनेल रांगणे हळूहळू

आजही खुळा वसंत मागतो तुझी अदा
तो सुधा शिकेल आसु ढाळणे हळूहळू

एकदा मिठीतले सुगंध गीत ऐक ना
सोडशील मोगराच माळणे हळूहळू

मयुरेश साने .. दि .१९-जून-११

हळू हळू....



गांधिवाद खुंटिलाच टांगले हळू हळू
उपोषणेच वाटतात चोचले हळू हळू

सणासुदीत उत्सवात उसवले खिसे किती
जितेपणी कितीक पिंड पोसले हळू हळू

शिव्याच घालतो जरी राजकारणास मी
आरशात मी मलाच सोसले हळू हळू

भोगतोय मी सुखात बोचर्‍याच जाणिवा
सूख कसे मऊ निघेल बोचले हळूहळू

भूक राजकारणी - नाइलाज केवढा
शोशितांचेच रक्त शोशले हळूहळू

मयुरेश साने .. दि १८-जून-११

फुले वेचायला जाताच काटे बोचले होते..(गझल)



निरोपाच्या क्षणी डोळ्यात पाणी दाटले होते
मला माझ्याच अश्रूंनी असे गोंजारले होते

वसंता आजही नाही तुला जमले तसे फुलणे
फुले वेचायला जाताच काटे बोचले होते

जमेला घेत गेलो जी सुखाची वाटली नाती
दुखाच्या कारणांना मी खरे धुंडाळले होते

अता पाऊल पडते पावसाचे वाकडे तिकडे
तुझ्या गालावरी त्याचे ॠतू रेंगाळले होते

तुझ्या उमलून येण्याला मिळाला अर्थ गंधाचा
तुझ्या श्वासात थोडे श्वास माझे माळले होते

मयुरेश साने.. दि ..०३- जुलै-११

श्वासांचा या ब्रेक दाबता मृत्यूचे ये गाव मनोहर

श्वासांचा या ब्रेक दाबता मृत्यूचे ये गाव मनोहर
सुख दु:खांच्या रहदारीतील जीवन म्हणजे नुसती घर घर

मरून सुद्धा जिवंत राहते भूक कधी रे शमायची ही ?
मनातले मांडे खाण्याला अजून बाकी थोडे जर तर

चरित्र नायक लिहून गेले आत्मचरित्रात हेच आपल्या
खरे जगाया उशीर झाला मरून गेलो हळूच भर भर

ललाटि रेखाटून भुमीका श्वास श्वास मोजून बिदागी
मृत्यूच्या या नाटिकेत मी जगणे हे केवळ मध्यंतर

शोभिवंत या जगात माझे विचार ठरले जूनीच अडगळ
खोल खोल सोसून वेदना हसत मुखाने जगणे वर वर

मयुरेश साने..दि २९- जून -११ ...(तरही गझल)३२ मात्रांचे मात्रावृत्त

मनाची धाव चोहिकडे....



मनाचे ऐकुनी मुखडे
जगाला टाळले जिकडे

मनाच्या चावडी वर मी
कधी इकडे कधी तिकडे

प्रेम समजून घे माझे
शब्द पोचेल का ? तिकडे

तुझी तंद्री अशी हुकमी
अचुक नेतेच भलतिकडे

एकटी सावली आणी
बिचारे ऊन एकिकडे

इथुन गेली असावी ती
वळण बघ वाकडे तिकडे

मनाच्या दावणीला मी
मनाची धाव चोहिकडे

मयुरेश साने.. दि..२३- जुलै-११

काय होती वेदना आनंदण्याची कारणे....



जिंकण्याची कारणे की हारण्याची कारणे
काय होती वेदना आनंदण्याची कारणे

सहन ही होणार नाही स्पर्श हा माझा तुला
हो ! तशी नाजूक होती पेटण्याची कारणे

टाळते आहेस तू , पण ऐक ना माझे जरा
सारखी आहेत अपली जन्मण्याची कारणे

वादळे ओवाळली पण हारलो तुझिया पुढे
बघ विचारुन फुंकरीला तेवण्याची कारणे

एवढा अपराध केला आपले म्हटले तुला
आसवांना मिळत गेली वाहण्याची कारणे

वाकलेल्या पाहतो मी लाळघोट्यां च्या गुढ्या
ताठ होतो हीच माझ्या मोडण्याची कारणे

मयुरेश साने...दि...२८-जुलै-११

भावना स्पर्शातल्या तुज सांगना कळतील का ?

चांदण्या गगनातल्या बघ मोजता येतील का ?
भावना स्पर्शातल्या तुज सांगना कळतील का ?

चंद्र आहे कृष्ण आणी चांदण्या जणु गोपिका
एकमेकांवर कधीया चांदण्या जळतील का !

पारिजाता सारखा होकार यावा अंगणी
चांदण्या शब्दात माझ्या भावना फुलतील का !

चाहूल माझ्या चंद्रिकेची देत गेले कवडसे
हात तो हातात देण्या पाउले वळतील का !

चांदण्यांच्या अक्षता अन् पौर्णीमेची तोरणे
सूर्य ही श्वासात अपुल्या चांदणे शोधील का !

मयुरेश साने.. दि..३०-जुलै-११

मी जगाला भीत नाही

आसवे ढाळीत नाही
ही जगाची रीत नाही

हे असे चालायचे रे
काहिही विपरीत नाही

दुखः माझे स्वाभिमानी
चेहरा लपवीत नाही

रोज शिमगा चालतो जो
पेटत्या होळीत नाही

कतडी बघ राठ माझी
मी जगाला भीत नाही

सामर्थ्य एका लेखणीचे
डागल्या गोळीत नाही

फसवतो आहे (स) स्वताला
तू जगा फसवीत नाही

मानतो आभार तुमचे
सोयरी तजवीज नाही

मयुरेश साने..दि..६-औगस्ट-११

जुन्या ओळखीने नवे पेच झाले

नको वाटले नेमके तेच झाले
जुन्या ओळखीने नवे पेच झाले

मला सांगते तू बदलना स्वताला
तुझे वागणे ही मघाचेच झाले

उमेदीत घेतो जरी श्वास ताजा
तरी रोज जगणे उसासेच झाले

कुणी आज माझे नसे तर नसू दे
तुझे दोन अश्रू दिलासेच झाले

अता वर सुधा चालते वाटमारी
कसे पावसाळे उन्हाळेच झाले

जरी रोज आव्हान देतो उद्याला
तरी वायदे का तहाचेच झाले.

मयुरेश साने...दि...०७-औगस्ट-११