Monday, June 27, 2011

असा ताठ तोरा जिराफात नाही


तसा फारसा खोल आघात नाही
तुझा हूंदकाही ठरावात नाही
कुणाच्या मनाचा कसा ठाव घ्यावा
कसे हातचेही हिशोबात नाही
कशाने तुझ्या बेरजा होत गेल्या
विरुनी तुझ्या अठवणी जात नाही
सुन्या काळजाच्या किती पायवाटा
प्रवासी कुणीही प्रवासात नाही
उभा जन्म जाळून आरास केली
तुझी सावलीही निरोपात नाही
उपोशण करावे कुणीही कधीही
पुढारी बनूनी कुणी खात नाही
घरी बैसलेले कसे षंढ पाहू ?
कशी आज तरवार म्यानात नाही
तुझे मोगर्‍याचे हवे श्वास ताजे
तसा तेवढा मी सुवासात नाही
जरी रोज सत्कार केले फुलांनी
नशीबात माझ्या तुझा हात नाही
नको गुंतवू तू मनाला कुठेही
तुझ्या आतले भाव विश्वात नाही
मना ने मनालाच सन्मानितो मी
असा ताठ तोरा जिराफात नाही
मयुरेश साने..२२ जून ११

Sunday, June 19, 2011

ऊन ही तसे बनेल चांदणे हळूहळू



बघ तुला तुझे छळेल लाजणे हळूहळू
ऊन ही तसे बनेल चांदणे हळूहळू

गाळतेस तू मलाच टाळतेस बोलणे
मी तरी तुझे बनेन मागणे हळूहळू

आरसा नको बघूस तू मला बघून घे
झोप ही तुझी बनेल जागणे हळूहळू

सांग ना तुझ्याविना कसा जगू कसा मरू
आस अंतरात श्वास सांडणे हळूहळू

आत्म सूख लाभता तुला कळेल नेमके
धावणे तुझे बनेल रांगणे हळूहळू

आजही खुळा वसंत मागतो तुझी अदा
तो सुधा शिकेल आसु ढाळणे हळूहळू

मयुरेश साने .. दि .१९-जून-११

Thursday, June 9, 2011

गे कविते....!!!



मोकळा मी लेखणीशी होत जातो
अन् कविता मोकळी होऊन जाते

शब्दही होतात मग् इतके अनावर
अन् कविता अर्थ त्या देऊन जाते

घेरतो जेव्हा मला काळोख मनीचा
अन् कविता चांदणे माळून जाते

वाळवंटा सारखा मी कोरडा
अन् कविता येऊनी भिजवून जाते

कुठल्या वसंताने दिले वरदान हे
अन् कविता कागदी बहरून जाते

रोज वठलेल्या मनी येते कविता
मन् मनाची पाकळी फुलवून जाते

गे कविते! साथ तू देशील ना
अन् कविता लाजरी होऊन जाते

मयुरेश साने ... दि .. २४ -एप्रिल- ११

असे झाले तसे झाले............



असे झाले तसे झाले रडू आले हसे झाले
जसे झाले तसे झाले व्यथांचेही ठसे झाले

उन्हाचे शाप सोसूनी सुखाची सावली आली
तुला चोरून बघताना मनाचे कवडसे झाले

वजाबाकी जमेची हीच आयुष्यातली बाजू
सुखाची मर्तिके झाली दुखाचे बारसे झाले

जरा विश्वास ठेवा घात हा अपघात नसतो हो
अचानक होत जावा त्याचसाठी भरवसे झाले

कितीदा संशयाने तोडते काळीज तू माझे
उभे आयुष्य तुजसाठी बिलोरी आरसे झाले

मयुरेश साने... दि..२३ अप्रील ११

माणसे प्रेतापरी पाहू कशाला ?...



उधळले आहेच मी आयुष्य माझे
दान पडलेले तरी पाहू कशाला ?

मनगटे असता इथे शाबूत माझी
रांग पंथांची तुझ्या पाहू कशाला ?

कोणत्या काळात मी जगलो कळेना
मी कुणाची आसवे पाहू कशाला ?

स्वाभीमानी रक्त माझे सळसळे
मी कुणाची पायरी झिजवू कशाला ?

सोबती आहे मला अस्तित्व माझे
माणसे प्रेतापरी पाहू कशाला ?

मयुरेश साने... दि...२९ -अप्रिल-११

गच्च ओली भेट होती

चिंब ओल्या श्रावणाची गच्च ओली भेट होती
कुंपणाशी रंगलेली रान हिरवी ठेच होती

कोरडे होते परंतू कोडगे नव्हतेच अंबर
कोकिळेच्या सुस्वराची सादही दिलखेच होती

लख्ख गोर्‍या गोमटीचा दागीना अनमोल होता
वीज ती तेजाळणारी हिरकणी शिरपेच होती

माझ्या मनाच्या अंगणाशी बरसूनी पाऊस गेला
शिंपली चाहूल होती मोतीयांची वेच होती

कोवळ्या सुकुमार कांतीचे कुठून से ऊन आले
उमलते जी मन्मनी माझी प्रिया तेथेच होती.

मयुरेश साने... १८- मे-११

गुंतलो असाच मी जरा जरा जरा जरा



लाजरा बराच मी निलाजरा जरा जरा
गुंतलो असाच मी जरा जरा जरा जरा

का असा खुळ्यापरी तुलाच रोज पाहतो
पाहतो मलाच मी जरा जरा जरा जरा

सांग काय टाळतात गूज ओठ बोलके
तू जशी तसाच मी जरा जरा जरा जरा

येतसे कसे मला भरून आज एवढे
वाहता झराच मी जरा जरा जरा जरा

केतकी मनात मी सुगंध गीत गाइले
रान केवडाच मी जरा जरा जरा जरा

माप टाक होउ दे शकून मेंदिचा खरा
शांत चौघडाच मी जरा जरा जरा जरा

मयुरेश साने..दि २१- मे-११

तुला कधी कळेल का ? (गझल...)



उमलते मनात ते तुझ्यात दरवळेल का
अबोल गीत प्रितीचे तुला कधी कळेल का ?

शब्द शब्द जुळवुनी फुले बरीच गुंफली
तुझ्या मनात सांगना वसंत सळसळेल का ?

बटेस सावरु नकोस गुंतुदे मला जरा
मला बघून मोगरा पुन्हा पुन्हा जळेल का ?

जशी खुले कळी तशी तुझी खुले खळी
तसे हसून मोकळे नशीब फळफळेल का ?

अधीर होउनी सदा तुझीच वाट पाहतो
अधीरता क्षणातली तुला कधी छळेल का ?

तुला स्मरून मैफलीत सूर लावतो अता
तसाच सातजन्मी सूर आपला जुळेल का ?

विचारणार तोच ! प्रश्न... शोधतात उत्तरे
प्रश्न उत्तरात जन्म सांग घुटमळेल का ?

मयुरेश साने..२७ - मे -११

गझलेत दुखः माझे चिणणे अजून बाकी

आहेत श्वास चालू जगणे अजून बाकी
मरतोय रोज माझे मरणे अजून बाकी

फुलवात जीवनाची जळते उगाच का रे
जळतोय रोज माझे विझणे अजून बाकी

मनमोकळे पणाने का हासलो कळेना
पुरते मला समजले रडणे अजून बाकी

मुडदाड माणसांना मी भेटतो कशाला
उसवून काळजाला शिवणे अजून बाकी

कविता निघे अनावर घेऊन आस वेडी
गझलेत दुखः माझे चिणणे अजून बाकी

मयुरेश साने ...दि २८- मे -११

हवे हवे ते घडतच नाही, घडू नये ते घडून गेले...(गझल)



हवे हवे ते घडतच नाही, घडू नये ते घडून गेले
सावरले मी किती मनाला, जडू नये ते जडून गेले

नाईलाज तरी किती म्हणावा,सोशीक कणखर होण्याला
सांत्वनातले रुमाल सारे सडू नये ते सडून गेले

तसे इशारे कळले होते तुला सुधा अन् मला सुधा पण
नाव तुझे ओठातच माझ्या दडू नये ते दडून गेले

नवसालाही पावत होता तरी उपाशी विठूच होता
भक्त कुठे ही नव्हता ! पाया पडू नये ते पडून गेले

विश्वासाची बात नको रे ! गळा कापतो केसाने
काय सांगू मी ! कलीयुगीया नडू नये ते नडून गेले

सोपे साधे कधीच नसते गणीत किचकट जगण्याचे
सुटेल म्हणुनी गुंतुन गेलो अडू नये ते अडून गेले

मयुरेश साने .. दि ३०- मे-११

पुसणारे नसताना कोणी अश्रू ढाळायचे कशाला...



पुसणारे नसताना कोणी अश्रू ढाळायचे कशाला
पतंग नसताना ज्योतीने जीवन जाळायचे कशाला

सावलीतले भास उशाशी नको नको ते चंद्र चांदणे
पोळुन निघतो चांदण्यात मी ऊनही टाळायचे कशाला

काटेरी नशीबाला घेउन काटा जपतो हळूवार मन
कोमेजुन जाताना कळते कुंपण वाळायचे कशाला

फुटलेल्या काचेत विखुरला प्रेम तुझ्यावर करणारा
आरशात मी मला दिसेना इतके भाळायचे कशाला

प्रमाणपत्रे देउन जातील अर्थ का कधी जगण्याला
मनातुनी ओठावर येते पुस्तक चाळायचे कशाला

मयुरेश साने ...३१- मे -११

ह्रुदयाचा हुंकार गझल.........



प्रतिमेचा श्रुंगार गझल
प्रतिभेचा झंकार गझल

प्रेतापरी जगतात माणसे
धगधगता अंगार गझल

शोभेचा दागिना नव्हे हा
पूजनालंकार गझल

फुंकर जखमांवरती अलगद
ह्रुदयाचा हुंकार गझल

आंदण माय मराठी देते
मातीचा संस्कार गझल

कृष्ण सावळ्या मनात माझ्या
बिजलीचा संभार गझल

चित्कार गझल हळुवार गझल
मी करतो वारंवार गझल

सरस्वती मातेच्या ओठी
अनादि अपरंपार गझल

मयुरेश साने ... दि ४ जुन ११

अपुलीच आपल्याला छळतात माणसे ही



अपुलीच आपल्याला छळतात माणसे ही
कोठे कधी कुणाला कळतात माणसे ही

गर्दीत माणसांच्या माणूस हरवलेला
मदतीस हाक मारा पळतात माणसे ही

धर्मार्थ आज सांगे जाते घरोघरीचे
जात्यात माणसाला दळतात माणसे ही

खांद्या वरून नेती माणूसकी स्मशानी
लुटण्या मगज मढ्याचा वळतात माणसे ही

नवसास पाव‍णार्‍या देवास ही कळेना
कुठल्या क्षणी अचानक चळतात माणसे ही

आयुष्य हेच डबके डुंबा बुडा मरा रे
गंगेतही अताशा मळतात माणसे ही

मयुरेश साने ..२० मे ११