गे कविते....!!!

मोकळा मी लेखणीशी होत जातो
अन् कविता मोकळी होऊन जाते

शब्दही होतात मग् इतके अनावर
अन् कविता अर्थ त्या देऊन जाते

घेरतो जेव्हा मला काळोख मनीचा
अन् कविता चांदणे माळून जाते

वाळवंटा सारखा मी कोरडा
अन् कविता येऊनी भिजवून जाते

कुठल्या वसंताने दिले वरदान हे
अन् कविता कागदी बहरून जाते

रोज वठलेल्या मनी येते कविता
मन् मनाची पाकळी फुलवून जाते

गे कविते! साथ तू देशील ना
अन् कविता लाजरी होऊन जाते

मयुरेश साने ... दि .. २४ -एप्रिल- ११